Magnvald kom gåande og svinga ned frå fortauet og inn på ein
fotgjengarovergang. Hadde han berre gått vidare, ville han så å
seie ha kollidert med meg som stod innved husveggen. Han hadde på seg fine nye klede som passa
heilt perfekt og som eg aldri har sett han i før. Han tok seg
veldig bra ut. Energisk og alvorleg utan å vere bråkjekk. Jakka var lys
grå i flygarjakkestil, men utan skulderklaffar og noko slags
militære symbol. Buksa var også stilig, - eg trur ho hadde smale
loddrette striper, som veksla mellom grått og ein varm mørk
brunfarge.
Eg så han heile tida bakfrå. Han
gjekk med faste kontante steg. Han hadde ikkje tid til å somle,
og det var ro over han. Eg visste at det var Magnvald.
Det fanst ingen andre menneske og
ingen bilar.
Fortauget og husa på andre sida vart borte, men fotgjengarfeltet
heldt fram vidare beint fram. Etter kvart smalna feltet heilt i
hop langt langt borte og Magnvald
vart mindre og mindre. Til slutt løyste bildet seg opp.
Forrige
kapittel
Neste kapittel
Innhaldsliste
