Og det gjer ein no, ein sjeldan gong. Tek seg ein tur, med ope sinn, for å finne ro og minne. For det er rart i grunnen, at på denne staden, attom ei livdgjevande rekkje med bladbugnande asal skjermande stunda frå støy frå trafikk på bygdevegen, kan finnast slik fred og god stille.

I snorrette rader finst dei merkjesette her, alle dei som fór ein gong, anten det var slik eller slik, altfor tidleg alle. Her finst nok få, her, av minnesmerke sirleg pynta med prangande yrkestitlar. Sjølv om dei rettnok finst, slike og. Men det er no så lite hjelp i det, no. Nei, dei rodde nok slitande stilt langsmed landet dei fleste av dei nedsette her.

Og her tronar og råder kyrkjebygget, må vite. Stasklenodiet til det vesle øysamfunnet. Kyrkja, som er eit gammalt hus, og som overtok då Odin, naudhjelparen Tir og felagane deira forlet valen. Her har makta peika på synd og prakka på skuldkjensle med eine kinnet til, medan ein vendande godkinnet til, raust har lova von om himmelsk saligheit og æve dersom anger og bøn var sterke nok.

Og folk angra og bad. Samlast under prelatars velde. Lesne til frå tjukke bøker skrivne med uforståande gotisk skrift, eller med ’bibelbokstavar’ som det mellom vanleg folk vart nemnt. Fekk vite kva som var rett, og tyngdest av skuldkjensle, skjemdest, angra og bad.

Men slik til kvardags rår stilla, heilt uroa. Merkesteinar, minne, nyslege gras, tusenfryd og vakkert blomepynta gravstader byr fred og ettertanke. Her kling stilt ein tone. Nynnar tonar du kjenner og har kjære. Her finst bilete av tolmodsrike besteforeldre. Her finst tankefár etter varm omsut. Her finst steinen med namna til far og mor. Mor, som rakk å nå rikdomen å få vere bestemor, og far, som ikkje rakk å verte bestefar. Far, som brukte kniv til å klippe neglane med.

Og innimellom minne kalla fram av levde liv, der kjem minne om mange og mangt stikkande fram. Minne om slikt som var. Minne om slikt som ikkje vart. Minne om mangt ønskt ugjort. Minne om henne du aldri fekk…

Og her finst det gode saknet.

Borte ved den store bautaen over dei som "bleiv" på havet, står eit spann fullt av regnvatn. Og der speglar seg tvers over yta, kabelen til lynavleiaren frå kyrkjetårnet. Men stundom kjem der skjelvingar i spegelbiletet, laga av små insekt som også går på vatnet. Vannløparar. Små krabatar som er så snare i snuinga at det er vanskeleg å fange dei med auga.

Her kjem mergen i mannen kviskrande. Trua. Draumen. Livskrafta. Og i botn ligg ein aksept av det faktum at kultur er nøkkelen til kva me vert som menneske. Me veit at me alle ber med oss ein biologisk arv, men denne arven avgjer ikkje haldningane og verdiane våre, - det er det kulturarven vår som gjer.

Trua på å gje kvar einskild ein identitet som samsvarar med den kulturen der ein høyrer til, og å arbeide for å styrkje trua på verdien av eigen identitet, og gje mot til å eksponere og representere denne. Det er det viktige.

Ein høyrer det sukkar, og sukkar der nede ved stranda. Og ein veit det er sjølve det veldige, evig reisande havet som ligg der og styn. Og ein veit at ein er ein del av dette, i flo, i fjøre og stundom i sjøstans. Men alltid skiftande, og alltid der.