Den milde Jesus stig ned frå veggen

Den lyse nordiske sommarnatta då ingen får sova. Guds sol skein over rettferdige og urettferdige og viska ut skiljet mellom morgon og kveld, natt og dag. Berre det indre uret i mennesket sa i frå når det var tid for bisk, dugurd, kveldsverd. Verkande lemmer sa i frå når det var tid for å sova, plikta tukta naturen og fekk jenter med unge og mjuke kroppar, kvinner med kroppar merkte av barnefødslar, gamle krokar, senete og støle, til å vakne kvar morgon i rett tid, til eit liv med dyr, ungar, mat, plikter, kav og karfolk. Ei sommarnatt som andre sommarnetter ved inngangen til det siste tiåret før sekelskiftet, eit slumrande trøndersk landskap sist i det nittande århundret. Lyset trengde gjennom dei lette gardinene og strauk Anne over andletet. Anne, 19 år og tenestjente. Same korleis ho snudde og vende på seg klarte ho ikkje å verje seg mot lyset. "Kjære Jesus la meg få sova!" bad ho for ho visste ikkje for kva gong. Då var det ei røyst som trengde gjennom grenselandet mellom søvn og vaken tilstand, mellom medvit og umedvit, mellom natt og dag. "Stå opp!" sa røysta. "Kjære Jesus, la meg få sova!" tagg Anne. "Stå opp!" sa røysta for andre gong. "La meg vera i fred, la meg få sova!" meir gret enn bad Anne. "Eg skal snart opp å mjølke kyrne, gje grisane, sleppe ut hønene, kjære Jesus, la meg få sova!" Men røysta gav henne ikkje fred: "Stå opp!" sa det for tredje gong. Då var det som om lyset vart til ei kjærleg hand som strauk Anne over andletet. Ho sette seg opp i senga. Då vart ho var at den milde Jesus stod i rommet. Den milde Jesus hadde stige ned frå biletet på veggen, han tok varleg lammet ned frå akslene sine og sette det ned for føtene og strekte handa ut mot Anne. "Kom!" Og Anne kom. Ho var midt i synet som skulle følgje henne livet ut, som skulle gje livet retning og meining. Mitt Damaskus, sa ho seinare, sjølv om ho aldri hadde motarbeidd Herren slik som Saul frå Tarsus så skammeleg hadde gjort. Den milde Jesus førde Anne bort til vindauget. "Sjå mot skogen, Anne," sa røysta. Anne trekte gardina bort og vende augo mot storskogen. "Prøv å telje trea!" baud røysta. Utan å vente på svar held røysta fram: "Prøv å telje barnålene!" Framleis utan å vente på svar held røysta fram: "Tallaus som trea i skogen skal ætta di bli; tallause som nålene på trea skal dei bli som eg overgjev deg i di varetekt."
          "Men Herre, korleis skal dette gå til?" stotra Anne. "Eg ei vanleg tenestjente ... farlaus og nesten morlaus." Og røysta svara, og det var det siste den milde Jesus sa før han la lammet over akslene og steig opp i biletet på veggen, og rommet som før kvilte i sommarnattsro: "Den som er skapt i Guds bilete spør ikkje, den gjer som Gud har gjeve henne givnad til."

Seinare gjekk det ordet i grenda at ein nattefriar, som ingen heilt visste kven var, på heimferda si på veg gjennom skogen hadde sett ei vakker, ung kvitkledd kvinne stå i vindauget på garden A i Klæbu sokn den sommarnatta det her var tale om med eit så underleg, sterkt lys omkring seg.

Utdraget er frå romanen "Liten svein i bærskog ut" av Jørgen Norheim.
Det Norske Samlaget, Oslo 1994.

I 2002 kom romanen "Ingen er så trygg i fare" av Jørgen Norheim. Eit utdrag kan lesast her.